dinsdag 31 juli 2007
Zaterdag 4 augustus: Sean Kelly
Zaterdag 4 augustus kan je in Vielsalm de Sean Kelly rijden. Bruno en Joris rijden al zeker. Het vertrek is rond 7 uur aan de E40 in Haasrode gepland, maar best even naar Bruno (0477/ 55 97 75) bellen als je mee wil!
zondag 29 juli 2007
Zondag 29 juli : De lange hete zomer van 2007
Klokslag om 9u stonden de hemelsluizen helemaal open, en heb ik het zelfs niet aangedurfd van te gaan kijken of er op deze zondag wielerfanaten bij het vertrek klaarstonden.
Voortgaand op de reisverhalen, weet ik dat mijn vrees niet helemaal ongegrond is, en dat de mogelijkheid bestond dat er toch een aantal "aan zelfkastijding-lijdende" fietsers zouden opduiken, aangezien zowel tijdens de tourtocht naar de Alpen, als tijdens de Pyreneënreis van dit jaar, meerdere ritten in soortgelijk hondenweer werden verreden.
Ik meen zelfs dat ik mag stellen dat de Hamas- en Fatah-fanatiekelingen in het midden-oosten eerder zullen kiezen voor de korte pijn bij hun zelfmoordaanslagen, boven de trage verdrinkings- of bevriezingsdood op de fiets bij Bergendal.
Na al die jaren besef ik nu ook waarom "Naake" (de vroegere cafébaas van de "Estaminet" op de Naamsesteenweg in Blanden) ons "wielerterroristen" ipv "wielertoeristen" noemde.
Ik hoop dat iedereen met dit prachtweer, zoals ik, heeft genoten van een dagje "Ronde van Frankrijk" kijken op de TV.
Janneke Quintens
Voortgaand op de reisverhalen, weet ik dat mijn vrees niet helemaal ongegrond is, en dat de mogelijkheid bestond dat er toch een aantal "aan zelfkastijding-lijdende" fietsers zouden opduiken, aangezien zowel tijdens de tourtocht naar de Alpen, als tijdens de Pyreneënreis van dit jaar, meerdere ritten in soortgelijk hondenweer werden verreden.
Ik meen zelfs dat ik mag stellen dat de Hamas- en Fatah-fanatiekelingen in het midden-oosten eerder zullen kiezen voor de korte pijn bij hun zelfmoordaanslagen, boven de trage verdrinkings- of bevriezingsdood op de fiets bij Bergendal.
Na al die jaren besef ik nu ook waarom "Naake" (de vroegere cafébaas van de "Estaminet" op de Naamsesteenweg in Blanden) ons "wielerterroristen" ipv "wielertoeristen" noemde.
Ik hoop dat iedereen met dit prachtweer, zoals ik, heeft genoten van een dagje "Ronde van Frankrijk" kijken op de TV.
Janneke Quintens
woensdag 25 juli 2007
Jef valt in eerste A-rit
Zoals Jan al schreef, vertrokken we zondag na een hele geschiedenisles. Een rit verzinnen die we nog nooit deden, begint stillekes aan moeilijk te worden, dus kozen we richting Ophain. Gelukkig was in St-Joris-Weert de overweg dicht, en konden we klimmen en onder de spoorweg door rijden. In de Bergstraat van Tombeek testen we het klimmerstalent van Jef, en reden we vooral Louis -deze helling kende ik nog niet - en Johan op een kleine achterstand. Op weg naar Waterloo stond de wind pal op kop. In Braine l'Alleud namen we richting St Genesius Rode. De ronde van de Waalse Pijl reden we niet wegens tijdsgebrek, maar in het zonienwoud namen we geasfalteerde boswegen. Het was wel een beetje druk, maar toch mooi. Gelukkig leken de wegen op elkaar want anders zouden we kunnen denken van 2 * dezelfde weg genomen te hebben. Trapjes af onder de ring en zo naar Tervuren. Lekker, Johan zette zich op kop, Jef in het wiel gevolgd door Ronny, Louis en Bruno. Een gezwinde 38 per uur, en dan was er een bubbeltje in de weg. Jef verloor de controle over het stuur, schreeuwde het uit. Ronny zag opeens een fiets voor zijn voorwiel en dacht alleen maar "Hier gaan we weer". Remmen had geen zin, een stukje ijzer vloog door de lucht (later bleek dat een remgreep te zijn). Jef stond al vlug op en zat aan de andere kant van de straat in het gras met schaafwonden aan beide knieen en ellebogen. Ronny bleef liggen met de helm vast in de andere remgreep. Einde van de rit, gelukkig bleken de mensen van dorpstraat 261A enorm vriendelijk, en lieten ze ons onze wonde uitwassen.
De helmen van Jef en Ronny waren alletwee zwaar beschadigd. Gelukkig hadden we ze op want anders hadden we blutsen in ons hoofd!
Mijn vingers zijn genaaid en Jef zijn wonden uitgewassen! Volgende week zitten we terug op onze fiets....
Oh ja, bij aankomst in Blanden was het café dicht. Waar de vrouwen (nu ja, ...) zaten wisten we niet.... want anders hadden we zeker meegeluisterd naar de straffe verhalen!
De helmen van Jef en Ronny waren alletwee zwaar beschadigd. Gelukkig hadden we ze op want anders hadden we blutsen in ons hoofd!
Mijn vingers zijn genaaid en Jef zijn wonden uitgewassen! Volgende week zitten we terug op onze fiets....
Oh ja, bij aankomst in Blanden was het café dicht. Waar de vrouwen (nu ja, ...) zaten wisten we niet.... want anders hadden we zeker meegeluisterd naar de straffe verhalen!
zondag 22 juli 2007
Zondag 22 juli : Tempo en straffe verhalen
Ingevolge de situatie van de vorige 2 weken stond ik om 9 u te wachten op de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant.
De A's waren evenwel in getal, zodat ik mij gelukkig kon prijzen van mee te mogen met de C's.
Zowel de mooie nieuwe fiets van Denise en de High Tech fiets van René Senden deden mij watertanden, vooral omdat ik nog steeds met mijn oud vehikel de baan op moet.
Bij Denise was een Trippel van Westwalle ditmaal beter welkom geweest dan de trippel op haar fiets, want nu zij eindelijk kon beschikken over topmateriaal om de "tour de Provence" te rijden, speelde "het snot" haar parten. Het is namelijk niet vanzelfsprekend van met een hand aan het stuur, en met het andere hand permanent met een zakdoek aan je neus te rijden.
Mieke, Ann, Danielle, Magda, Denise, René S en Jan Q reden doelbewust richting Blanden Kerk, zodat Rita, die (bij uitzondering) wat vertraging had, nog mee kon aanpikken.
Onderweg kwam ook nog Roberreke samen met zijn schoonzoon met nog een kennis mee aansluiten zodat wij met een compacte groep de ronde van het kleine weggeltjesland reden.
René en Jan Q gaven het tempo aan, maar blijkbaar was de rit voor de pas teruggekeerde vakantiegangers, die eerder de culinaire menukaarten tijdens hun vakantie hadden gevolgd ipv het hun opgelegd trainingsschema, een handicap om taktisch uit de wind te rijden.
Daarbovenop had Torreke als remmer van dienst verstek laten gaan, en moest er al eens getemporiseerd worden om de groep terug compleet te krijgen.
De gulden regel blijft nog altijd van toepassing: wie regelmatig meerrijdt heeft minder moeite om het strakke tempo te volgen. Wie al eens verstek laat gaan, last best een training in tijdens de week.
Tijdens de tocht was ik ten zeerste verwonderd dat René S buiten een aantal verscholen kassiewegjes tijdens de rit, ook nog de namen wist van de aankomstplaatsen tijdens de reis van 1983, en vooral van de eraan verbonden anekdotes.
Ook Mieke Senden vertelde na de aankomst bij "Dandy Dré Goemans" aan de kerk van Haasrode nog straffe verhalen over de vakantie-ervaringen, die onlosmakelijk deel uitmaken van onze clubhistorie.
Janneke Quintens
De A's waren evenwel in getal, zodat ik mij gelukkig kon prijzen van mee te mogen met de C's.
Zowel de mooie nieuwe fiets van Denise en de High Tech fiets van René Senden deden mij watertanden, vooral omdat ik nog steeds met mijn oud vehikel de baan op moet.
Bij Denise was een Trippel van Westwalle ditmaal beter welkom geweest dan de trippel op haar fiets, want nu zij eindelijk kon beschikken over topmateriaal om de "tour de Provence" te rijden, speelde "het snot" haar parten. Het is namelijk niet vanzelfsprekend van met een hand aan het stuur, en met het andere hand permanent met een zakdoek aan je neus te rijden.
Mieke, Ann, Danielle, Magda, Denise, René S en Jan Q reden doelbewust richting Blanden Kerk, zodat Rita, die (bij uitzondering) wat vertraging had, nog mee kon aanpikken.
Onderweg kwam ook nog Roberreke samen met zijn schoonzoon met nog een kennis mee aansluiten zodat wij met een compacte groep de ronde van het kleine weggeltjesland reden.
René en Jan Q gaven het tempo aan, maar blijkbaar was de rit voor de pas teruggekeerde vakantiegangers, die eerder de culinaire menukaarten tijdens hun vakantie hadden gevolgd ipv het hun opgelegd trainingsschema, een handicap om taktisch uit de wind te rijden.
Daarbovenop had Torreke als remmer van dienst verstek laten gaan, en moest er al eens getemporiseerd worden om de groep terug compleet te krijgen.
De gulden regel blijft nog altijd van toepassing: wie regelmatig meerrijdt heeft minder moeite om het strakke tempo te volgen. Wie al eens verstek laat gaan, last best een training in tijdens de week.
Tijdens de tocht was ik ten zeerste verwonderd dat René S buiten een aantal verscholen kassiewegjes tijdens de rit, ook nog de namen wist van de aankomstplaatsen tijdens de reis van 1983, en vooral van de eraan verbonden anekdotes.
Ook Mieke Senden vertelde na de aankomst bij "Dandy Dré Goemans" aan de kerk van Haasrode nog straffe verhalen over de vakantie-ervaringen, die onlosmakelijk deel uitmaken van onze clubhistorie.
Janneke Quintens
maandag 16 juli 2007
Zondag 15 juli : Hoera, Hoera het is vakantie.
Wie kent het befaamde spotlied van Freek De Jonge niet, waarin hij de vakantie met zijn kinderen eerder als een marteling beschrijft dan als vakantiegenot.
Tijdens de vakantiemaanden moet ik vaststellen dat het met de leden van BED (Bergendal) ook zo'n beetje is, met name zwermen ze allen uit naar franse windstreken, zodat je op zondagmorgen beteuterd mag staan wachten op niemand.
Willy van de "A"s heeft dit mogen ervaren en is dan maar met de Natuurvrienden meegereden om de eenzaamheid te verdrijven.
De "C" vormden weer een quintet, maar stonden onder enorme tijdsdruk, aangezien Francine op de middag voor Romain in het bad moest om tijdig op een familiefeest te geraken. Daarom werd er stevig doorgefietst om de gestelde (olympische) tijdslimiet te halen. Er werd ditmaal ook meer op een "lint" gereden en JQ die regelmatig opgejut werd door Mieke en Ann, om het tempo toch maar hoog genoeg te houden heeft zich moeten opofferen en voelde zich achteraf zoals Fabian Cancellara.
Torreke, die alle vrijerweggeskes in en rond Kumtich en Boutersem blijkbaar als zijn broekzak kent, was de stuurman van de groep en riep welke richting JQ uitmoest.
Resultaat: een rit in recordtempo en een kwartier voor het tijdschema bij Nonkel Mille op het terras.
Na een tijdje kwamen daar ook de Natuurvrienden toegestoomd. De stoom drupte inderdaad in dikke druppels van hun lijf, en de reden hiervan zou geweest zijn, dat de NV'ers ons vijven op een bepaald moment wel in de verte zagen rijden, maar dat zij het gat niet dichtgereden kregen, het is ook maar van "horen zeggen", want wijzelf hebben nooit achterom gekeken zoals dat hoort in het rijden van een tijdrit.
Als laatste wapenfeit van de dag clatteerde de achterband van JQ's museumfiets (met de versnellingen aan de naftbak) die geparkeerd stond tegen de cafégevel, kwestie van de bandenmarchands hun wekelijkse levering banden te kunnen garanderen.
Als sponsor zouden wij Michelin, Continental of Hutchinson goed kunnen gebruiken.
Over het sponsorship voor "BED" (zou dit geen leuk logo zijn op onze shirts?) later meer......
Janneke Quintens
Tijdens de vakantiemaanden moet ik vaststellen dat het met de leden van BED (Bergendal) ook zo'n beetje is, met name zwermen ze allen uit naar franse windstreken, zodat je op zondagmorgen beteuterd mag staan wachten op niemand.
Willy van de "A"s heeft dit mogen ervaren en is dan maar met de Natuurvrienden meegereden om de eenzaamheid te verdrijven.
De "C" vormden weer een quintet, maar stonden onder enorme tijdsdruk, aangezien Francine op de middag voor Romain in het bad moest om tijdig op een familiefeest te geraken. Daarom werd er stevig doorgefietst om de gestelde (olympische) tijdslimiet te halen. Er werd ditmaal ook meer op een "lint" gereden en JQ die regelmatig opgejut werd door Mieke en Ann, om het tempo toch maar hoog genoeg te houden heeft zich moeten opofferen en voelde zich achteraf zoals Fabian Cancellara.
Torreke, die alle vrijerweggeskes in en rond Kumtich en Boutersem blijkbaar als zijn broekzak kent, was de stuurman van de groep en riep welke richting JQ uitmoest.
Resultaat: een rit in recordtempo en een kwartier voor het tijdschema bij Nonkel Mille op het terras.
Na een tijdje kwamen daar ook de Natuurvrienden toegestoomd. De stoom drupte inderdaad in dikke druppels van hun lijf, en de reden hiervan zou geweest zijn, dat de NV'ers ons vijven op een bepaald moment wel in de verte zagen rijden, maar dat zij het gat niet dichtgereden kregen, het is ook maar van "horen zeggen", want wijzelf hebben nooit achterom gekeken zoals dat hoort in het rijden van een tijdrit.
Als laatste wapenfeit van de dag clatteerde de achterband van JQ's museumfiets (met de versnellingen aan de naftbak) die geparkeerd stond tegen de cafégevel, kwestie van de bandenmarchands hun wekelijkse levering banden te kunnen garanderen.
Als sponsor zouden wij Michelin, Continental of Hutchinson goed kunnen gebruiken.
Over het sponsorship voor "BED" (zou dit geen leuk logo zijn op onze shirts?) later meer......
Janneke Quintens
zondag 15 juli 2007
Hugo staat er volgende week opnieuw!
Hugo stuurde volgend bericht.
Mijn rechteroog laat me nog steeds in de steek zelfs na een tweede chirurgische ingreep maar mijn fysieke paraatheid wordt steeds beter.Ik hoop dan ook volgende week (en) terug te kunnen meefietsen.Aangezien ik met èèn oog mag autorijden ( 60% zichtbaarheid en 180° radius), zal fietsen ook wel gaan.Alleen zien dat mijn tikker niet oververhit.See you all soon.
Hugo
Aan Jan Q en aan alle andere 1985 wielerterroristen, vandaag (14 Juli, nvdr) wordt " La Combière " beklommen in de Tour maar van de andere zijde.Mijn allereerste col ooit en ik zal hem nooit vergeten!!!
Mijn rechteroog laat me nog steeds in de steek zelfs na een tweede chirurgische ingreep maar mijn fysieke paraatheid wordt steeds beter.Ik hoop dan ook volgende week (en) terug te kunnen meefietsen.Aangezien ik met èèn oog mag autorijden ( 60% zichtbaarheid en 180° radius), zal fietsen ook wel gaan.Alleen zien dat mijn tikker niet oververhit.See you all soon.
Hugo
Aan Jan Q en aan alle andere 1985 wielerterroristen, vandaag (14 Juli, nvdr) wordt " La Combière " beklommen in de Tour maar van de andere zijde.Mijn allereerste col ooit en ik zal hem nooit vergeten!!!
dinsdag 10 juli 2007
TELRAAM
Toen ik op maandag 9 juli in het Kasteel Wijnendale te Torhout als VIP het ganse "Tour de France circus" mocht zien passeren, werd ik een beetje weemoedig, want ik had liever zelf in het peloton met de renners de komende dagen meeggefietst richting Alpencols.
Maar neen, de plichtpleging vereist dat je met"col" en plastron samen met de plaatselijke notabelen en politiekers je cholesterolgehalte rechtevenredig met het stijgingspercentage van de moeilijkste tourbeklimmingen doet toenemen.
's Avonds voor het TV-scherm werd de weemoed enkel maar groter toen ik naar het tweede deel van de documentaire over Fred De Bruyne (1930-1994) keek, en waar ik ontroerd werd door de levensvreugde van Fred , en dezelfde blijheid waarmee wij de monsteretappes (Mont Ventoux - Montpellier 1983, en St Raphael - Gap 1985) in "zijn Provence" afhaspelden.
Deze weemoed staat wel in schril contrast met mijn "vervreemding" tijdens mijn week vakantie in mijn eigen geboortedorp Haasrode eind juni.
Hier heerst blijkbaar nog altijd de "telraampolitiek" van twintig, dertig, veertig en zelfs vijftig jaar geleden. Dorpspolitiek op het hoogste niveau. Die van "boven" en die van "beneden".
Tijdens mijn regelmatig vertoeven in de plaatselijke café's heb ik vastgesteld dat niemand kon vertellen hoeveel gesneuvelde Amerikanen er in Irak met bomauto's die laatste week de lucht werden ingeblazen, maar dat er per wielertoeristenclub blijkbaar excacte statistieken worden bijgehouden van het aantal leden en deelnemers per uitstap.
Ook wie met wie meerijdt en in welke café er wordt afgestapt is volledig geregistreerd. Ik was zelfs niet op de hoogte dat hiervoor speciaal boodschappers werden aangesteld om dat nieuws te gaan rondvertellen. Ik denk zelfs dat het dezelfde mensen zijn die tijdens de laatste federale verkiezingen de uitslag van SPA-Spirit hebben mogen afkondigen.
Door die ontnuchterende confrontatie ben ik tot het inzicht gekomen dat ik het verleden en de herinneringen definitief moet laten rusten en hierover niet verder kan blijven doorbomen, want wie is nog geinteresseerd in twintig jaar oude verhalen van een "oudstrijder"?
De dynamische trekpaarden en de nieuwe frissen ideeën alsook de verscheidenheid van de leden van Bergendal (Haasrodenaars, Blandenaars, Bierbeeknaars, Leuvenaars, Limburgers, Oost en West-Vlamingen, Walen ) geven toekomstperspectieven, die ik tot op vandaag niet had kunnen inschatten.
Het doet mij vooral plezier dat de clubkern zich terug bekommert om de traditionele tourritten. en de tot verbeelding sprekende fietsreizen.
Dat mijn keuze van terug mee te fietsen met Bergendal de juiste keuze is staat nu onweerlegbaar vast, aangezien het fietsplezier hier nog altijd op de eerste plaats komt.
Als Bergendal er nog een, soms wat eigenzinnig, werkpaard bij wil, dan kunnen jullie alvast op mij rekenen.
Nog een proficiat aan de "marmotten" voor hun prestatie in de Alpen
Janneke Quintens
Maar neen, de plichtpleging vereist dat je met"col" en plastron samen met de plaatselijke notabelen en politiekers je cholesterolgehalte rechtevenredig met het stijgingspercentage van de moeilijkste tourbeklimmingen doet toenemen.
's Avonds voor het TV-scherm werd de weemoed enkel maar groter toen ik naar het tweede deel van de documentaire over Fred De Bruyne (1930-1994) keek, en waar ik ontroerd werd door de levensvreugde van Fred , en dezelfde blijheid waarmee wij de monsteretappes (Mont Ventoux - Montpellier 1983, en St Raphael - Gap 1985) in "zijn Provence" afhaspelden.
Deze weemoed staat wel in schril contrast met mijn "vervreemding" tijdens mijn week vakantie in mijn eigen geboortedorp Haasrode eind juni.
Hier heerst blijkbaar nog altijd de "telraampolitiek" van twintig, dertig, veertig en zelfs vijftig jaar geleden. Dorpspolitiek op het hoogste niveau. Die van "boven" en die van "beneden".
Tijdens mijn regelmatig vertoeven in de plaatselijke café's heb ik vastgesteld dat niemand kon vertellen hoeveel gesneuvelde Amerikanen er in Irak met bomauto's die laatste week de lucht werden ingeblazen, maar dat er per wielertoeristenclub blijkbaar excacte statistieken worden bijgehouden van het aantal leden en deelnemers per uitstap.
Ook wie met wie meerijdt en in welke café er wordt afgestapt is volledig geregistreerd. Ik was zelfs niet op de hoogte dat hiervoor speciaal boodschappers werden aangesteld om dat nieuws te gaan rondvertellen. Ik denk zelfs dat het dezelfde mensen zijn die tijdens de laatste federale verkiezingen de uitslag van SPA-Spirit hebben mogen afkondigen.
Door die ontnuchterende confrontatie ben ik tot het inzicht gekomen dat ik het verleden en de herinneringen definitief moet laten rusten en hierover niet verder kan blijven doorbomen, want wie is nog geinteresseerd in twintig jaar oude verhalen van een "oudstrijder"?
De dynamische trekpaarden en de nieuwe frissen ideeën alsook de verscheidenheid van de leden van Bergendal (Haasrodenaars, Blandenaars, Bierbeeknaars, Leuvenaars, Limburgers, Oost en West-Vlamingen, Walen ) geven toekomstperspectieven, die ik tot op vandaag niet had kunnen inschatten.
Het doet mij vooral plezier dat de clubkern zich terug bekommert om de traditionele tourritten. en de tot verbeelding sprekende fietsreizen.
Dat mijn keuze van terug mee te fietsen met Bergendal de juiste keuze is staat nu onweerlegbaar vast, aangezien het fietsplezier hier nog altijd op de eerste plaats komt.
Als Bergendal er nog een, soms wat eigenzinnig, werkpaard bij wil, dan kunnen jullie alvast op mij rekenen.
Nog een proficiat aan de "marmotten" voor hun prestatie in de Alpen
Janneke Quintens
zondag 8 juli 2007
Berg en dallers rijden de Marmotte
Bruno, Joris en Erik stonden al van bij de start met zweetdruppels in het gezicht. Bij vertrek was het al 40°C in Bourg d’Oisans. In Saint Michel de Maurienne, waar de beklimming van de galibier begint, was het maar liefst 34°C. Bruno en Joris eindigden deze helse rit binnen de gouden tijdslimiet in respectievelijk 7u49 en 8u54. Erik kwam binnen na 9u38, wat goed was voor zilver.
zondag 1 juli 2007
Een spoedig herstel voor Hugo
Van Hugo mocht ik vanavond vernemen dat hij tijdens het scheren van de haag van de ladder is gevallen en met zijn gezicht in de haag is terechtgekomen waarbij een scherpe tak zijn oogkas is binnengedrongen.
In naam van alle collega fietsers wens ik onze "president" veel goede moed toe, maar vraag hem ook, van ditmaal geduldig te zijn zodat het herstel zijn normale gang kan gaan.
Janneke Quintens
In naam van alle collega fietsers wens ik onze "president" veel goede moed toe, maar vraag hem ook, van ditmaal geduldig te zijn zodat het herstel zijn normale gang kan gaan.
Janneke Quintens
Zondag 1 juli : de B van Banden en Bloeddoping
Waarschijnlijk om reden dat juist voor het voorziene vertrekuur de eerste regendruppels begonnen te vallen, waren enkel Ann, Annemie, JanV, Torreke en Jan Q present.
Het vertrek werd om technische redenen met 20 minuten verdaagd aangezien Jan Q met een ei zat, met name zijn "nieuw" achterwiel danste op en neer en na de buitenband tweemaal gedraaid te hebben, kwam iedereen tot de conclusie dat er nu ook "ovale" banden bestaan.
Het quintet ging met tegenwind richting Bierbeek, Meldert en Beauvechain.
Aan het vliegplein van de WING 1 reed Torreke lek, na 4 weken van goed eten en drinken op vakantie, moet je natuurlijk "trukken van de foor" toepassen om het tempo uit de groep te halen.
De eerste vervanging van de binnenband bleek een maat voor niks, want voor dat wij terug op de fiets waren, stond hij terug met platte band, dus nog een vervanging, ondertussen inspecteerde Jan V de eerste reserveband vakkundig, en bleek op het "rustinneke" nog een plastikske te zitten, maar nergens was er een lek te vinden. Curieuse band of ging het om een vertragingmanoeuver?
Via Pietrebais en Grez met de wind in de rug en tegen 30 km/uur reden we richting St Joris Weert waar ik tijdens de beklimming van de Weertse dreef een vreemd gesprek tussen Ann en Annemie opving over baxters, aderlatingen, bloedspoelingen en en meer van dat soort.
Ik kan de UCI een tip geven, dat volgens mij "dopingdokter Fuentes" zijn recepten uit een honderd jaar oud boek haalde, dat bij Jan en Annemie op zolder ligt.
Traditioneel reed Jan V juist voor de aankomst in Blanden ook nog lek, maar ik denk dat hij stiekem Torreke zijnen magische rustinnekesreserveband uitgeprobeerd had.
Janneke Quintens
Het vertrek werd om technische redenen met 20 minuten verdaagd aangezien Jan Q met een ei zat, met name zijn "nieuw" achterwiel danste op en neer en na de buitenband tweemaal gedraaid te hebben, kwam iedereen tot de conclusie dat er nu ook "ovale" banden bestaan.
Het quintet ging met tegenwind richting Bierbeek, Meldert en Beauvechain.
Aan het vliegplein van de WING 1 reed Torreke lek, na 4 weken van goed eten en drinken op vakantie, moet je natuurlijk "trukken van de foor" toepassen om het tempo uit de groep te halen.
De eerste vervanging van de binnenband bleek een maat voor niks, want voor dat wij terug op de fiets waren, stond hij terug met platte band, dus nog een vervanging, ondertussen inspecteerde Jan V de eerste reserveband vakkundig, en bleek op het "rustinneke" nog een plastikske te zitten, maar nergens was er een lek te vinden. Curieuse band of ging het om een vertragingmanoeuver?
Via Pietrebais en Grez met de wind in de rug en tegen 30 km/uur reden we richting St Joris Weert waar ik tijdens de beklimming van de Weertse dreef een vreemd gesprek tussen Ann en Annemie opving over baxters, aderlatingen, bloedspoelingen en en meer van dat soort.
Ik kan de UCI een tip geven, dat volgens mij "dopingdokter Fuentes" zijn recepten uit een honderd jaar oud boek haalde, dat bij Jan en Annemie op zolder ligt.
Traditioneel reed Jan V juist voor de aankomst in Blanden ook nog lek, maar ik denk dat hij stiekem Torreke zijnen magische rustinnekesreserveband uitgeprobeerd had.
Janneke Quintens
Joris en Bruno rijden de Vaujany
Joris kwam als 173ste over de streep na 8.10, en Bruno als 114de na 7u27. Bruno sms'te: "'k heb een enorme inzinking gekregen in de laatste 2 km. Op 3 km van de aankomst reed ik nog mensen voorbij, op 2km begon ik mij wat minder te voelen en vlak voor de laatste km stond ik helemaal te voet. Zoals Hugo het zo mooi kan zeggen 'ik moest kotsen en kakken tegelijk maar niets ging'. Ben een kwartier gestopt, 3 mensen hebben nog water over mijn hoofd gegoten. Na wat aan een watervalleke gezeten te hebben, ben ik nog verder gereden. Ik had krampen zelfs in mijn armen."
Uiteindelijk na 5 min was alles terug OK met Bruno!
Uiteindelijk na 5 min was alles terug OK met Bruno!
Zondag 1 juli: Met zijn Tweetjes
Erik Bruynseels stond vanmorgen moederziel alleen te wachten toen ik arriveerde om 9.10. Hoe, niemand anders, geen Louis, Willy, Johan, ... We besloten de rit van de dag te rijden, over Pellenberg naar Lubbeek naar Tielt Winge, Waanrode, ... Op de Ijzerenweg stond er een felle tegenwind, maar even voorbij Hoegaarden stond de wind weer in de rug. We trokken nog even door van Opveld naar Bierbeek. Zot doen aan het zottekot was er niet bij. Een 90 km hebben we gereden, tegen een gemiddelde van 27.5. Dat hadden we met meer dan 2 gekunnen! Volgende week zit Erik in de Marmotte, ik waarschijnlijk in "de" Limburg na een trouwfeest.
Abonneren op:
Posts (Atom)