TELRAAM

Toen ik op maandag 9 juli in het Kasteel Wijnendale te Torhout als VIP het ganse "Tour de France circus" mocht zien passeren, werd ik een beetje weemoedig, want ik had liever zelf in het peloton met de renners de komende dagen meeggefietst richting Alpencols.
Maar neen, de plichtpleging vereist dat je met"col" en plastron samen met de plaatselijke notabelen en politiekers je cholesterolgehalte rechtevenredig met het stijgingspercentage van de moeilijkste tourbeklimmingen doet toenemen.
's Avonds voor het TV-scherm werd de weemoed enkel maar groter toen ik naar het tweede deel van de documentaire over Fred De Bruyne (1930-1994) keek, en waar ik ontroerd werd door de levensvreugde van Fred , en dezelfde blijheid waarmee wij de monsteretappes (Mont Ventoux - Montpellier 1983, en St Raphael - Gap 1985) in "zijn Provence" afhaspelden.

Deze weemoed staat wel in schril contrast met mijn "vervreemding" tijdens mijn week vakantie in mijn eigen geboortedorp Haasrode eind juni.
Hier heerst blijkbaar nog altijd de "telraampolitiek" van twintig, dertig, veertig en zelfs vijftig jaar geleden. Dorpspolitiek op het hoogste niveau. Die van "boven" en die van "beneden".
Tijdens mijn regelmatig vertoeven in de plaatselijke café's heb ik vastgesteld dat niemand kon vertellen hoeveel gesneuvelde Amerikanen er in Irak met bomauto's die laatste week de lucht werden ingeblazen, maar dat er per wielertoeristenclub blijkbaar excacte statistieken worden bijgehouden van het aantal leden en deelnemers per uitstap.
Ook wie met wie meerijdt en in welke café er wordt afgestapt is volledig geregistreerd. Ik was zelfs niet op de hoogte dat hiervoor speciaal boodschappers werden aangesteld om dat nieuws te gaan rondvertellen. Ik denk zelfs dat het dezelfde mensen zijn die tijdens de laatste federale verkiezingen de uitslag van SPA-Spirit hebben mogen afkondigen.

Door die ontnuchterende confrontatie ben ik tot het inzicht gekomen dat ik het verleden en de herinneringen definitief moet laten rusten en hierover niet verder kan blijven doorbomen, want wie is nog geinteresseerd in twintig jaar oude verhalen van een "oudstrijder"?

De dynamische trekpaarden en de nieuwe frissen ideeën alsook de verscheidenheid van de leden van Bergendal (Haasrodenaars, Blandenaars, Bierbeeknaars, Leuvenaars, Limburgers, Oost en West-Vlamingen, Walen ) geven toekomstperspectieven, die ik tot op vandaag niet had kunnen inschatten.
Het doet mij vooral plezier dat de clubkern zich terug bekommert om de traditionele tourritten. en de tot verbeelding sprekende fietsreizen.
Dat mijn keuze van terug mee te fietsen met Bergendal de juiste keuze is staat nu onweerlegbaar vast, aangezien het fietsplezier hier nog altijd op de eerste plaats komt.
Als Bergendal er nog een, soms wat eigenzinnig, werkpaard bij wil, dan kunnen jullie alvast op mij rekenen.

Nog een proficiat aan de "marmotten" voor hun prestatie in de Alpen


Janneke Quintens