Deze morgen waren wij allen verheugd van Hugo terug te zien. Hij is met de wagen even langs gekomen om goedendag te zeggen, maar moet nog effekes geduld hebben om mee te fietsen, aangezien zijn voorlopige gezichtsveldbeperking een zekere aanpassing vereist van mee in groep te fietsen. Alvast hopen wij dat hij dit jaar nog terug aan de start komt.
Met zijn tienen reden we richting zoete waters, waar ik de aloude taktiek nog eens uitprobeerde, van eerst met een snelle groep van Hélécine mee te rijden en mij dan achter een dikke boom aan de eerste vijver weg te stoppen en dan ongemerkt achteraan bij onze C's terug aan te sluiten.
Lennard probeerde het "gat", dat er dus in feite niet was, te dichten op de eerste helling naar St Joris Weert.
Omdat de provencalisten (o.a. Francine, Denise en Rita) in de week van 15 augustus heel wat klimwerk voor de wielen zullen geschoven krijgen ging het via Terlaenen naar de Ottenburghelling.
Tijdens deze klim hadden de dames wel een of andere excuus om toch géén kopwerk te moeten doen: overgewicht, zere benen, mentaal nog niet 100%, en Ann sleurde er zelfs de reservebank bij, terwijl ik dacht dat deze enkel in het voetbal werd gebruikt.
Ondertussen weet ik dat men voor klagende vrouwen dubbel moet opletten. Daarom werd de lange helling van Bonlez via Héze en Longueville naar Incourt ingelast, en ondanks het tempo van Jan Q en Robert D bleef het treintje goed lopen. Danielle vond het zelfs zalig van met dit prachtweer aan zulke kadans door de met pikdorsers bezaaide graanvelden van Waals Brabant te fietsen.
Lennard kreeg wel een kloppeke van het hamertje, maar vanaf Incourt ging het met rugwind op de Naamsesteenweg via La Bruyère met sneltreinvaart naar Opvelp. Ook de twee joggingvrienden van Ann (ik zou nu eindelijk wel best eens hun namen onthouden) volgden met twee vingers in de neus, al was het maar om het stof van de maaimachines van de boeren uit hun longen weg te houden.
Trouwens dacht Denise van ons in Bierbeek zo te verschalken en sprong in het wiel van zo'n boer met traktor en bindmachine, maar de max toegelaten snelheid van landbouwvoertuigen is slechts 25 km per uur, dus heel heel traag naar onze normen.
Wij hebben zelfs tot op het fietspad van de lindenboom moeten wachten om eindelijk de boer en machine voorbij te steken, waarna wij bij Nonkel Mille op het terras puffend en zwetend een van de laatste keren konden genieten van een stukje nostalgie dat Haasrode nog rijk is.
Janneke Quintens
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten