Mensen zitten toch raar in mekaar. Nu de laatste echte dorpscafé in Haasrode de deuren definitief dichtgooit begint iedereen plots als gek te feesten. Ik heb bij het afscheid van Achiel en Wiske, de vroegere cafébazen van ons stamlokaal, 14 dagen in de kelder zitten treuren, en dan ging het nog niet om een sluiting.
Ook zo voor een autoloze zondag in Brussel. Op TV vond iedereen dat de "max".
In de jaren zeventig was dat wel anders, wie heeft er toen gefeest om de autoloze zondagen
vanwege de oliecrisis? Treurnis alom, met de fiets naar de bakker werd toen aanzien als een straf.
Christian, Anne, Denise, Jan V, Mieke, Francine, Danielle, Robert,Hugo, Rita en Jan Q besloten richting Brussel te fietsen om mee te kunnen genieten van de unieke verkeersvrije straten.
Dat iedereen met dit uitstekend nazomerweer er wat futloos en ongeconcentreerd bijfietste bleek al in Korbeek-Dijle waar er plots naar vier windstreken tegelijk werd afgeslagen, gelukkig kon Mieke haar "man"-schappen terug hergroeperen.
In Vossem kreeg Jan V pech met zijn achterwiel dat paraplu sloeg, om verder onheil te voorkomen besliste hij van op zijn s-t(r)appen terug te keren. Bij het binnenrijden van het park van Tervuren had Denise wel een pijl gezien dat ons naar het autovrije land moest loodsen, maar weeral door concentratieverlies werd de andere richting uitgefietst om aldus in Duisburg de weg afgetoeterd te worden door auto's die Brussel waren ontvlucht.
Voor de fietsvakanties werd nog geopteerd om zoveel mogelijk hellingen te beklimmen, nu werd er met een wijde boog omheengereden. Na de beklimming van de Huldenberg besliste de directie van de "tour" niet meer de Ottenberg op te rijden maar wel de kortste weg te nemen richting Zoete Waters. Zelfs de klim van 50 meter aan de kleine overweg in St Joris Weert werd vermeden, met het gevolg dat Danielle en Anne een beetje besluiteloos stonden te dromen welke richting zij nu uitmoesten en alzo de "trein" misten.
In Blanden was er gelukkig een hergroepering en werd geopteerd van snel snel naar Nonkel Mille te rijden, evenwel verloren wij de wedren met de Natuurvrienden om als eerste op het terras te zitten. Volgens mij waren die 'smorgens rechtstreeks van de Sporthal naar het café gereden.
Met een terugblik op het voorbije seizoen, kan ik getuigen dat de bekende TV-spotjes van Studio 1 "mannen presteren beter als iemand kijkt" (de man in de fitness en de man op de waterfiets) toch wel kloppen. Het gevoel van er weer bij te horen doet mij "bergen" verzetten en heeft mij geholpen uit een diep "dal" te klimmen.
Janneke Quintens
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten